لیاقت علی امینی :

آشفتگی اوضاع امنیتی و ناکا رایی فعالیت های ضد تروریستی در افغانستان باعث گردیده است که تحلیل های گوناگون در ارتباط با وضعیت فعلی و آینده کشور صورت بگیرد.

افزایش فعالیت های خشونت بار از سوی تروریست ها مخصوصا در یک سال اخیر، نگرانی های زیادی را به وجود آورده است. ناتوانی ناتو و دولت افغانستان در این رابطه، از بحث های داغ روز شمرده می شود که در محافل داخلی و بین المللی به آن پرداخته می شود.

 شماری از کارشناسان استخباراتی امریکا می گویند که بررسی اوضاع افغانسان از شش سال پیش به این طرف، نشان می دهد که دولت افغانستان به رهبری کرزی ناتوان تر از هر وقت دیگر است و در حال حاضر، این اداره تنها بر سی فیصد از خاک افغانستان کنترول دارد و هفتاددرصد آن، در اختیار حلقات خارج از حیطه دولت می باشد که ده درصد در سلطه طالبان و شصت فیصد آن توسط رهبران قبیله ای اداره می شود.

براین اساس، دولت افغانستان و نیروهای بین المللی از 36 کشور جهان که 26 کشور آن از اعضای ناتو است، در این حیطه محدود جغرافیایی سی درصد از خاک افغانستان با نیروهای تروریستی می جنگند و در این جنگ ها هم هر روز، وادار به ضعف و ناکامی می شوند.

جنرال مایکل میپلز رییس آژانس اطلاعات دفاعی امریکا به این باور است که مشکلات عمده ای بر سر راه تلاش ها برای کنترول مناطق بی قانون قبیله ای در جنوب افغانستان وجود دارد. طالبان و القاعده در مناطق قبیله ای مرز افغانستان و پاکستان، افراد مسلح خود را آموزش می دهند و با استفاده زا این مناطق، حملات خود در افغانستان را سازماندهی می کنند و اردوی پاکستان هم، پایگاه های القاعده در مناطق هم مرز با افغانستان را به طور بنیادی نابود نمی کند.

شواهد نشان می دهد که افغانستان مشکل است که به زودی به سوی بهبودی و بهتر شدن روی بیاورد چرا که فعالیت دولت افغانستان و ناتو مخصوصاً در مقابل شبکه های تروریستی چون القاعده و طالبان ضعیف است. علاوه بر مسئله امنیت، در عرصه های دیگر چون بازسازی، اشتغال، فقر زدایی، انکشاف اقتصادی و اجتماعی و ... نیز کار قابل توجهی صورت نگرفته است.

انتقاد مردم افغانستان در همین مورد است که می گویند با همه کمک ها و امکاناتی که سرازیر افغانستان شده است، در هیچ عرصه ای کار صورت نگرفته است. نه درباره امنیت کاری از پیش برده شده است و نه در موارد دیگر، اقدامی شده است که رضایت مردم را از آن جهات جلب کند.

در پهلوی رشد تروریزم، فساد اداری هم رشد کرده است و افزایش مواد مخدر نیز به مرحله بی سابقه ای رسیده است. چنین روند ی درکشور، هر فرد و گروه نظاره گر و بویژه پژوهشگر را به این نتیجه می رساند که بگوید، افغانستان به جای پیشرفت، سیر نزولی خود را می پیماید و دولت افغانستان و نیروهای بین المللی کمک کننده به این کشور، هیچ دستاوردی از تلاش های خود در این مدت نداشته است و آینده هم در هاله ای از ابهام وجود دارد که معلوم نیست چه خواهد شد؟

اگر ما برداشت آن گروه کارشناس امریکایی را صددرصد نپذیریم، ولی این واقعیت قابل پذیرش است که نه تنها پیشرفتی در افغانستان به وجود نیامده که بعضی چیزهایی از جمله امنیت را که داشتیم، آن را هم از دست داده ایم و امروز حسرت گذشته را می خوریم و فردای خودر ا رویاروی با مشکلات و دشواری های زیادی احساس می کنیم و احساس این مشکل نباید ما را به زانو درآورد و باید سبب شود که هر چه مصمم تر کار کنیم تا بار مسئولیت خود را از انبوه مشکلات عبور داده و به سرمنزل مقصود برسانیم و تحلیل های گوناگون باید ما را کمک کند که عوارض کار گذشته و حال خود را درک کرده و کارفردا را عاری از نقص و عیب آغاز کنیم. البته غلبه بر مشکلات کار اسانی نیست ، ولی ناممکن نیز نخواهد بود.